Nou, dat zal mij niet gebeuren deze keer, denk ik bij mezelf. Onder het genot van een redelijk lauw biertje luister ik naar het verhaal van de dag van vier andere backpackers die hun weg hebben gevonden naar

Mgahinga Gorilla National Park in het uiterste zuidwesten van Uganda. Zij hebben vandaag Mt. Sabinyo beklommen, een 3.669m hoge berg die het drielandenpunt markeert van Rwanda, Uganda en Congo. Drie landen waar ik ben geweest, ben en ooit nog eens wil zijn (maar niet heen mag van mijn moeder).

Maar wat ik hoor is niet echt positief; ze hebben het gehaald, alle vier, maar eentje is op de rug van een ranger naar beneden gedragen. Het zou de ultieme vorm van luiheid kunnen zijn geweest, maar toch maak ik me een beetje zorgen over morgen. Ik heb namelijk hetzelfde op de planning staan en ik heb bepaald geen zin om WEER zo’n verhaal te moeten schrijven dat mijn moeder beter niet kan lezen.

Maarja, ik was pas twee dagen in centraal Afrika en zeker nog niet gewend aan de drukkende warmte. Laat staan dat ik al enigszins uitgerust was van de vermoeiende busrit die daadwerkelijk in de top 3 staat van mijn meest vreselijke ooit. Een lange nacht had ik doorgebracht naast een grapjas die maar bezig bleef met immer succesvolle mazungu-grapjes (pas effe op mijn spullen, dat die mazungu ze niet steelt.. haha), in een bus waarin het bleef waaien ook met de ramen dicht, over onverharde hobbelwegen langs zo'n steile afgronden dat ik zowaar voor het eerst in mijn reisleven vage gevoelens van angst had ervaren. En 's ochtends had ik, in het schemer van het ochtendgloren, de contouren gezien van een reusachtige vulkaan die hoog boven de andere heuvels uittorende. En ik had besloten mijn eerste gedachte Nee, dat lukt me nooit te verdringen en te vergeten.

Maar dat was helaas niet gelukt, want ondanks mijn vastberadenheid heb ik toch een knoop in mijn maag als ik de volgende ochtend opsta. Maar nee, kom op zeg, al die verhalen van mislukkingen krijgen geen sequel deze keer. Deze keer niet.

Toch ben ik heel blij als blijkt dat ik gezelschap zal hebben van een Duitse jongen en meisje die in een vluchtelingenkamp hebben gewerkt. Maar al snel blijkt dat deze afleiding niet echt gaat helpen. Na een half uur lopen is al ruim de helft van mijn water op. Mon dieu, wat is het warm en benauwd. Maar ik wil heel graag naar de top, naar het drielandenpunt dat veel symbolische waarde voor me heeft. Het pad is niet bepaald simpel, vooral het tweede deel is lastig met veel ladders-tussen-aanhalingstekens en 2.123 trapjes. Godsakke, wat irritant!

Nu heb ik natuurlijk niet zo'n goede reputatie op het gebied van bergwandelingen, zoals jullie wellicht al eens hebben gelezen, maar in één ding ben ik toch heel goed geworden: zeggen dat het goed gaat, terwijl dat niet zo is. Nee hoor, alles gaat goed roep ik vrolijk, terwijl het zweet door mijn bilnaad gutst. Langzaam maar zeker roep ik vol positiviteit uit tot mijn motto van de dag. Maar ik kan niet verbloemen dat de achterstand op de anderen -zelfs de chick- alsmaar groter wordt en als ik mijn persoonlijke bewaker naar de gids hoor roepen mazungu, pole pole begin ik me lichtjes zorgen te maken. Het zijn namelijk de enige woorden Swahili die ik ken en echt egostrelend is het niet. De bewaker bedoelt het echter niet slecht en stelt ter geruststelling voor dat ik een korte pauze neem zodra we de eerste van drie toppen hebben bereikt….. JA DUHUH!!!

Na nog meer geklauter over gammele ladders bereiken we inderdaad top numero uno. Ik ben doodmoe en heb nog maar een klein kletske water over. Maar het uitzicht is werkelijk fenomenaal. Undulating, heet dat op z'n Engels meen ik. Heuvel na heuvel, uitbundig groen, eindeloos ver. Naast ons de andere vulkanen Mgahinga en Muhavura met een wolkenpluim rond de top. WAUW!!

We hebben nog twee toppen te gaan en het tekort aan drinkwater zie ik slechts als een minuscule, onbeduidende kleinigheid die het benoemen eigenlijk niet waard is. En dus ga ik nog even mee, echt dubbeldom aangezien ik na vijf minuten al rechtsomkeerd moet maken. Maar toch wil ik niet spreken van een mislukking. Ik heb mijn summit fever getrotseerd. Ik ben trots op mezelf. Ik ben xx (gecensureerd) jaar oud en bijna verstandig. Bijna…

Terug op top 1 val ik in slaap tot ik een Joehoe hoor en in de wazige verte boven mij twee kleine poppetjes zie zwaaien bovenop top 3. K*T, de anderen hebben het gehaald. We hergroeperen op top 1 en vanuit hier gaan we tezamen terug naar beneden. En dat is de laatste keer dat ik mijn Duitse metgezellen zie. Bergaf lopen is altijd lekker, de eerste vijf stappen dan. Dan kom je erachter dat het eigenlijk zwaarder is dan bergop lopen. En dan die klote ladders weer. Vroeger, toen alles beter en ik nog wild en onstuimig was, hadden die met niet afgeremd, maar nu lijkt het me verstandig (bah, weer dat woord) om het vooral rustig aan te doen. Al is dat natuurlijk niet echt een bewuste, vrijwillige keuze.

Mijn watervoorraad is inmiddels op en ook het water van onze gids heb ik al weggeslokt. Ik heb het warm, heb een droge bek en een gloeiende kop en weinig energie. Ik ben bang. HEEL BANG. Niet vanwege mijn toestand of zo, maar bang dat ik weer zo'n verhaal moet vertellen. Zo'n typisch weer-niet-gelukt-verhaal. Weer zo'n drama-verhaal. Weer zo'n mijn-moeder-leest-ze-niet-meer-verhaal. Weer zo'n wat-doe-je-je-moeder-toch-aan-jongen?!-verhaal. En dus zet ik door en ik ga zeker niet in op het aanbod van een ranger die aangeeft mij makkelijk naar beneden te kunnen dragen. Nee, hoe aantrekkelijk het aanbod ook klinkt, ik heb besloten: dit kan ik zelf!

En zowaar, vijf minuten later gooi ik mijn handen in de lucht en juich, toegelachen door de rangers. Ik zak diep weg in een fauteuil van het parkrestaurant en geniet van een prachtige zonsondergang die de bijna wolkenloze hemel rood-oranje doet kleuren. De eigenaar van het restaurant komt informeren hoe het was, hij heeft gehoord dat een toerist problemen had. Ik wijs naar mezelf en begin te lachen. De man tikt zijn flesje bier tegen het mijne en zegt met een brede glimlach Don’t tell you mother. Oh nee, beste vriend, dit ga ik mijn moeder nooit vertellen!