Hey hey,

Het is weer zo ver... of moet ik zeggen: hij is weer zo ver. Dit keer is ie in het zuiden van Afrika, in het land der Mozambicanen. Waarom ie daar is, en wat ie daar doet? Weten doen we het niet.. begrijpen doen we het nog minder. Wij weten alleen dat hij Sjarelke heet.

________________________________________
________________________________________

Sjarelke in...

OOPS, I did it again!
________________________________________
________________________________________

Als we na drieënveertig minuten van 23m diep langzaam opstijgen naar de big blue komt een manta voorbij geweefd. Zo gracieus, zo sierlijk, dat het achteloos lijkt. WAUW!! Dít is waarom je hier komt duiken en om dan op de eerste duik de hoofdprijs te scoren, is toch wel fenomenaal.

Ik kijk er echter niet te lang naar, want ik heb andere dingen aan mijn hoofd. Met mijn hand al op mijn reserve-regulator hang ik te wachten tot duikinstructeur Marco het sein geeft dat onze safety-stop erop zit. Een kleine drie minuten later is mijn kin nog geen centimeter boven de waterspiegel of ik spuug mijn regulator uit en meteen daarna ook de inhoud van mijn maag. Ik spuug en spuug en spuug.... en spuug nog een keer. Voor mijn gevoel moeten we lang wachten voordat onze boot ons oppikt en beter voel ik me niet. Sterker nog, als de boot er is, is het mijn vest dat mij met mijn hoofd boven water houdt. Ik heb geen druppel energie meer, geen greintje kracht in mijn lijf; die lijken tegelijk met mijn ontbijt mijn lichaam te hebben verlaten.

Ik laat me in onze zodiac-achtige boot trekken en vanaf dat moment gaat het van kwaad tot erger. Al dobberend op een woelige zee word ik alleen maar zieker en terwijl andere duikers op hun dooie gemak aan boord klauteren, moet ik alles op alles zetten om niet om te vallen. Ik voel het licht uit gaan en als ik dat naar Marco roep, zie ik dat het toch tot hem doordringt dat dit niet zomaar een gevalletje van onschuldige zeeziekte is. Ik word op mijn rug gelegd, met mijn benen omhoog, in de hoop zo weer wat bloed naar mijn hoofd te stuwen. Ik voel me er nauwelijks beter door. Inmiddels is gelukkig ook de rest van de crew en duikers doordrongen van de ernst van de situatie en al gauw zet onze boot, aangedreven door twee 85pk motoren, koers richting kust. Richting land. Richting vaste grond. Volgens Marco zullen we er zo zijn, maar dat zeggen ze altijd. Dat weet ik ook.

Maar nu de vaart erin zit, is aan het misselijkmakende gedobber een einde gekomen en daardoor gaat het al iets beter; ik kan zelfs weer rechtop zitten, al moet ik daarbij wel als een baby worden ondersteund. Na vijf minuten varen hoor ik rumoer om me heen. What the fok happened? It’s sinking! In het water zie ik nog net het voorste puntje van een kleine houten vissersboot als een ijsberg boven het water uitsteken, met een Mozambicaanse visser die zich daar wanhopig aan vastklampt. Er blijkt nog iemand anders in het water te spartelen en uiteraard moeten we stoppen om hen te helpen. Met het stilliggen is het dobberen echter ook weer een feit en mijn zeeziekte slaat in alle hevigheid weer toe. Mijn hele lijf begint op een rare manier te verkrampen. Eerst mijn vingers. Daarna mijn tenen. En vandaaruit kruipt het beklemmende gevoel omhoog naar mijn benen, buik en zelfs borstkas. Mijn ademhaling wordt steeds oppervlakkiger en binnen de kortste keren hap ik naar adem. Marco heeft nu twee noodachtige gevallen.

Weer leggen ze me op de bodem. Marco beweegt mijn gewrichten alsof ie nieuwe prothesen test; een ander neemt mijn hoofd in de houtgreep om me rechtop te houden. Toch worstel ik me los en weer schiet de inhoud van mijn maag eruit. Tijdens zes jaar studeren en vele keren van dronkenschap heb ik nooit over mezelf heen gekotst, maar deze keer kan ik een paar spatjes toch echt niet ontwijken.

Het is menens nu. Marco neemt me in de houtgreep met mijn hoofd lichtjes achterover en daarmee mijn luchtpijp wijd open. Intussen probeer ik, het punt van wanhoop nabij, weer beweging te krijgen in mijn verstarde ledematen. Net als Uma Thurman in de gele pussywagon van (I am) Buck (and I´m here to fuck) in Kill Bill I concentreer ik me op één afzonderlijke teen (wiggle your toe... wiggle your toe...) en met veel moeite krijgt mijn wil de overhand. Een paar minuten later zit er ook weer rek in mijn enkelbanden en mijn knieën beginnen niet veel later ook weer te knikken, zij het enigszins spastisch.

Inmiddels zit er weer tempo in onze boot en later op de middag zal ik horen dat we de gezonken vissersboot, met blijkbaar een gigantische marlijn op z’n Hemmingways eraan vastgeknoopt, naar een andere boot slepen. Eenmaal daar zijn we weer een speelbal van de schuimkoppen en weer gaat mijn conditie zienderogen nog verder achteruit. De krampen, spasmen en ademnood spelen weer op, enige kleur in mijn gezicht heb ik allang niet meer. Marco zet vaart achter de reddingsactie van de vissersboot en even later zetten we dan toch echt definitief koers naar veilige haven. Om de minuut checkt hij of ik er nog bij ben (Can you breathe?! schreeuwend) en mijn reactie varieert van hevig nee schudden tot het ok-teken. Ik voel nog wel dat we bewegen en weet dat de verlossing nabij is.

Na een minuut of tien laat de schipper de boot vastlopen op het strand en omdat ik niet meer op eigen benen kan staan, dragen twee Mozambicaanse duikinstructeurs me het laatste stukje door de golven heen aan land. Gelijk de paus kus ik de grond (zonder tong, maar met liefdevol geknuffel). Ze leggen me zelfs in stabiele zijligging, maar eigenlijk is dat niet meer echt nodig. De vaste grond onder mijn voeten brengt verlichting en duidelijk ook opluchting bij mijn duikgenoten en de inmiddels toegesnelde nieuwsgierige ramptoeristen. Zeker vijf minuten lig ik daar voor halfdood, levensloos... op een waterige glimlach na. Ik voel me langzaam maar zeker aan de beterende hand, maar begin al gauw oncontroleerbaar te rillen van de kou (het is een graad of dertig). Ik word in een auto gehesen en even later strompel ik aan de schouder van Marco de duikschool binnen, waar ik neerval op het eerste de beste houten bankje dat beschikbaar is. Een warme douche geeft verkwikking, maar eigenlijk wil ik nog maar één ding en dat is slapen...

Later op de dag word ik wakker in mijn rieten bungalow gelegen op circa zeventig centimeter van het strand. De gebeurtenissen van de dag passeren in gedachten de revue en ik bedenk me wat een ongelooflijke loser ik feitelijk ben. Net gisteravond heb ik mede-reizigers vertelt dat ik na mijn laatste evacuatie in Bolivia min of meer had besloten om misschien toch maar een andere hobby te zoeken dan bergklimmen. In plaats van de hoogte in, nu de diepte in. Lekker resultaat is dit zeg. Misschien moet ik in het vervolg toch maar naar Tenerife of Zeeland of zo. Misschien moet ik maar eens stoppen met deze onzin.

Maar kijkend naar de eindeloze reeks golven wiens bestaan tot een spetterend einde komt in de branding denk ik terug aan die ene gouden jeugdherinnering. Het moet 1995 zijn geweest, in Malgrat de Mar, dat we daar met z’n drieën in de nachtelijke uren zaten te turen naar de zee. Roy en ik aan weerszijden van een lichtjes snikkende S-s-swen. Swen was kort daarvoor hals over kop de discotheek uitgerend, nadat zijn droomvrouw had aangegeven geen heil meer te zien in hun intense, diepgaande relatie die twee dagen eerder het levenslicht had gezien. Roy en ik probeerden hem te troosten, maar dat lukte ons niet. En dus zocht Swen maar soelaas bij zichzelf. Starend naar de golven die nietaflatend bleven inbeuken op de Spaanse Costa del Sol, sprak hij de legendarische en nog voor ze daadwerkelijk gezegd waren al onsterfelijke woorden, die qua diepzinnigheid mijn geestelijke vermogens (en vast ook die van Roy) op dat moment verre overstegen:

Ja jongens, de zee geeft altijd hetzelfde antwoord:

geef nooit op.

Het zegt wellicht wel heel veel over de teleurstellende ontwikkeling van mijn eigen intellect in de voorbije jaren, maar nu ik hier bzelf in Tofo, Mozambique, naar het strand, de golven en de branding sta te staren, begrijp ik eindelijk wat hij bedoelde. Morgen ga ik weer duiken. Hmm, lekker!!

Ps: S-s-swen’s prille relatie heeft nog een herstart beleefd, maar hun romance was geen lang leven beschoren. Inmiddels heeft hij een andere liefde van zijn leven gevonden, met wie hij twee of drie kinderen grootbrengt. Na genoemde gebeurtenis in 1995 hebben we -begrijpelijkerwijs- weinig contact meer met elkaar gehad.

PPs: De vissersboot is kort na het loskoppelen ten prooi gevallen aan de golven. Hierbij zijn geen verdere slachtoffers gevallen. Men heeft mij verzekerd, dat dit niet aan mijn toestand te wijten was.
De marlijn smaakte heerlijk.