Beste iedereen,

Jullie hebben er best lang op moeten wachten, maar veel leesplezier staat weer voor de deur. Laten we er niet langer omheen draaien, het is tijd voor een nieuwe aflevering van mijn eigen soap. Het is tijd voor:

________________________________________
________________________________________
Sjarelke in…
SHOCK!
________________________________________
________________________________________


Twee dagen na het indrukwekkende bezoek aan de twee kerken in Ntarama en Nyamata, was ik weer alleen op pad. Michael had mij eenzaam en alleen achtergelaten om zijn vriendin van het vliegveld te halen (althans, hij zei tegen mij dat ie dat ging doen) en op zoek naar meer avontuur was ik maar verhuisd naar Butare. Hier hoort een bezoek aan het plaatselijke museum tot de verplichte nummers, aangezien dit museum een van de beste musea in Afrika schijnt te zijn. Uhm… nu zie ik dat persoonlijk niet helemaal zo, maar wellicht ben ik toch niet zo´n cultureel ingesteld persoon als ik had gehoopt.
Teruglopend richting het centrum werd ik toegeschreeuwd vanuit een passerend minibusje en enkele minuten later kwam een enthousiast zwaaiende en breeduit lachende Thierry mij tegemoet gelopen (een goed lezer herinnert zich hem uit een eerder verhaal). Bleek dat hij een dagje op bezoek ging bij een paar vrienden en mij had zien lopen. Samen hebben we even wat rondgeslenterd, maar al gauw scheidden onze wegen.

Ik bleef achter met Christoffer, die ik een avond eerder in het restaurant van mijn hotel had ontmoet. Of nou ja, ontmoet? Terwijl ik mijn bordje leeg at, zat hij tot vervelens toe naar mij te staren. Ik dacht bij mezelf “wat jij kan kan ik ook”, maar blijkbaar was mijn gestaar naar hem overgekomen als een uitnodiging om bij mij aan tafel te komen zitten. En alsof dat al niet erg genoeg was, bleek hij ook nog eens stomdronken te zijn. En dus onmogelijk om van af te komen. De enige manier waarop dat lukte, was door na een lang en moeizaam verlopend gesprek met hem af te spreken voor de volgende dag. Hij zou mij dan een rondleiding geven over de campus van de plaatselijke universiteit én –en daar was het mij vooral om te doen- meer vertellen over de genocide. En zo bracht ik die middag dus door met Christoffer. Hij liet me alle hoekjes van de campus zien, vertelde er nauwelijks interessante dingen bij en ik… ik zat me te bedenken hoe ik in godsnaam van hem af kon komen zonder hem ronduit te beledigen. Uiteindelijk ben ik er maar vandoor gegaan omdat ik “het thuisfront nog moest mailen”.

Ja, die rondleiding was heel anders dan de rondleiding die ik een dag later zou krijgen. Inmiddels gearriveerd in Gikongoro, ging ik langs bij de volgende genocide-memorial: Murambi. Hier was het eigenlijk het tegenovergestelde van gisteren: ik had er zin in, de gids overduidelijk niet. Hij liep voor me uit naar de kamers, gooide de deuren open, draaide zich om, ging iets verderop wat staan staren in de verte en liet mij verder alleen.
Ik zette een stap naar binnen en hoewel ik min of meer wist wat komen ging, kwam het toch weer als een schok. Je moet weten dat in dit in-aanbouw-zijnde schoolgebouw in 1994 ongeveer 50.000 à 60.000 Tutsi´s waren samengekomen in de hoop te ontkomen aan de duivel die hen op de hielen zat. Stuk voor stuk zijn ze allemaal vermoord en uiteindelijk begraven in een massagraf in de buurt. Om de horror enigszins visueel duidelijk te kunnen maken, hebben ze hier echter een aantal lichamen weer opgegraven en “tentoongesteld”. En in zo´n kamer bevond ik me dus: gevuld met een allesdoordringende stank omringd door een twintigtal levenloze lichamen. En m´n bek viel open ja. Het zal met veel ongeloof in mijn ogen zijn geweest dat ik daar zes kamers af heb gewerkt (ook die met vrijwel uitsluitend kleine lichaampjes!), mezelf keer op keer dwingend alles zoveel mogelijk in me op te nemen. Bizarre ervaring, dat zullen jullie vast wel begrijpen. Echt bizar. De man die me rondleidde, vertelde een beetje over zijn familie die er ergens tussen zit, maar veel meer wilde hij niet kwijt. Niet echt verrassend ook. Als je nog eens denkt dat jij degene bent met een klote-baan, denk dan maar aan deze man…

En alsof het al niet erg genoeg was allemaal, bleek de chauffeur van de mototaxi me ook nog eens te willen oplichten. Wat een eikel! Verraste me wel een beetje, aangezien ik zo´n instelling nog nauwelijks had ervaren in Rwanda. De enige oplichters die ik tot dan toe was tegengekomen, waren -hoe raar het waarschijnlijk ook moge klinken- de nonnen in Remera.
Tijdens mijn verblijf in Ruhengeri de eerste dagen herinnerde ik me dat de reisgids iets vermeldde over een plek in de bergen. Als je daar naartoe ging, lagen fantastische uitzichten in het verschiet. In totaal zal ik om en nabij vijftien mensen ernaar hebben gevraagd, maar niemand die wist wat ik bedoelde. Uiteindelijk was het een Amerikaanse vrouw met een souvenierwinkeltje in Ruhengeri die mij op het juiste spoor zette. En dus scoorde ik een taxi die me afzette bij de Foyer de Charité. Dit bleek een retraite voor de gelovige mens te zijn. Een plek om te bidden en tot rust te komen. Maar niet alleen de gelovige mens was welkom, ook heidenen als ik. De liefdadigheid die je normaal gesproken van een gemiddelde non verwacht, bleek op mensen van mijn soort echter niet van toepassing: een overnachting kostte mij de lieve som van 50 dollar (voor de duidelijkheid, gemiddeld kost een overnachting me iets van 8 dollar). Maar goed, ik had de taxi al betaald en eerlijk gezegd was ik wel toe aan een beetje soul searching. De avonden ervoor waren namelijk nogal gezellig geweest en de drank had rijkelijk gevloeid, dus een beetje tijd om mijn zonden te overdenken kon eigenlijk geen kwaad, vond ik.
Nadat ik die middag in alle rust wat in mijn boekje had gelezen, besloot ik de volgende dag de omgeving maar eens te gaan verkennen. Als muzungu (witte man) blijf je in deze contreien echter nooit lang alleen en al gauw had ik schare volgelingen verzameld die de rattenvanger van Hamelen tot grenzeloze jaloezie zou hebben gedreven.
Aangekomen bij het Ruhondo-meer werd ik erop gewezen dat ik in een uitgeholde boomstam het water rond kon varen, tegen betaling van “a lot of money" (ik vermoed dat de jongen het anders bedoelde…). De hoofdpriester van de retraite had mij echter specifiek en nadrukkelijk verzocht dit niet te doen, aangezien enkele maanden eerder iemand was verdronken. En dus zag ik er maar van af, wat er weer toe leidde dat ik voor alle aanwezigen plotsklaps het middelpunt van spot werd. Blablabla… muzungu… blablabla… HAHAHAHA. Ja leuk hoor, zo´n blanke. Altijd lachen.
Terug in de Foyer nam ik weinig emotioneel, maar wel degelijk met een gezuiverde geest afscheid van de nonnen, om eenmaal terug in Ruhengeri in gesprek te raken met Michael. En hoe dat verder afliep weten jullie al.