De eerste dagen waren vooral kilometers maken. Het idee dat nog vele, vele dagen voor me liggen, is nog niet tot me doorgedrongen. Totaal niet. Voor m’n gevoel ga ik eerst bij een paar vrienden op bezoek, waarna ik snel doorcross naar Turkije. Pas daar begint het echt. Jammer eigenlijk, maar er zit nog haast in me. Alle stress van de afgelopen dagen kan er niet in één keer uit, maar moet langzaam wegzakken denk ik. In Budapest zie ik mensen rennen en haasten en ik besef dat dat is wat me op vakantie altijd tegenstaat aan grote steden. Het is er altijd druk en luidruchtig en iedereen moet snel snel snel ergens naartoe. Ik heb geen haast; ik zal het nog een paar keer tegen mezelf moeten zeggen vermoed ik. In Mongolië vorig jaar had ik de juiste gemoedstoestand, die ik nu ook nodig heb: ik kom waar en zover ik kom. Het verschil is dat ik toen wist dat 21 dagen later de slotetappe zou zijn. Deze keer zijn de laatste kilometers gepland op dag 190 zo ongeveer. Het is moeilijk zo ver niet vooruit te denken.

De dagen met Reinhard en Zsolt&Orsi vormen de perfecte start. Bekendheid in den vreemde. En hoewel we elkaar eigenlijk helemaal niet zo goed kennen, is het samenzijn als vanzelfsprekend. Zo hoort het. Een vreemdeling is een vriend die je nog niet hebt ontmoet, las ik ooit eens. En zo is het maar net. En zo vertrek ik uit Budapest, m’n motor nog dieper in de vering door het eten en de drank die me de afgelopen dagen is voorgeschoteld. Orsi heeft me zelfs over m’n champignonnenfobie heen geholpen, lijkt het wel.

De weg naar Roemenië / Bulgarije is echt de weg naar het onbekende. Niets weet ik erover te vertellen, niets heb ik erover gelezen. Slechts barrieres die moeten worden geslecht totdat in Turkije het avontuur echt van start gaat. Waarschijnlijk maakt dat dat Roemenië zo verrast. Meteen vanaf de grens zijn de wegen slecht; amper tıen meter na de grensovergang moet ik de eerste gaten in de weg al ontwijken. Maar veel van wat ik zie, is nieuw of anders. En anders mag ik wel. Zo heb ik bijvoorbeeld een zekere voorliefde voor vrouwen waarmee iets (kleins) mis is, meer dan voor de perfecte vrouw. Al moet ik zeggen dat de perfecte vrouw me ook wel eens gegund zou mogen zijn.

Roemenië is zo’n net niet perfecte vrouw. Ik vlieg door dorpjes die zo klein zijn dat het bord met de plaatsnaam in één blik te vangen is als het bord “einde bebouwde kom”. Als de postbode hier willekeurig een brief in de bus laat glijden, heeft ie meer dan 50% kans dat ıe toch op het juiste adres terecht komt. De kans dat een familielid van de geaddresseerde de brief ontvangt, schat ik op 95% (of nog hoger).

Op straat begeven zich slechts kleine, geblokte en gehoofddoekte vrouwtjes en stoere mannen op tractoren. Echte mannen zijn dat. Met wollen truien en een pet of een hoed. Mannen met handen zo groot als kolenschopen. Ze doen mijn toch al kleine handjes, waaraan direct valt af te zien dat ze tijdens hun 35-jarige bestaan nog nooit zware arbeid hebben hoeven verrichten, lijken op handjes van een zes weken te vroeg geboren couveusebaby, zo klein. Dat ik hun wereld met voor bombarie doorkruis, doet hen weliswaar opkijken, maar leidt verder niet tot enige emotie. Stoicijns zien ze me komen en weer gaan; meestal nemen ze niet eens de moeite om me te zien gaan.

Het regent. Mijn handschoenen blijken niet waterdicht. Het regent nog meer. Mijn laarzen blijken niet waterdicht. Het gaat bergop, de mist van de wolken ontneemt me elk zicht. In een wereld vol haarspeldbochten geen luxe positie, maar ik geniet. Geen weg is recht en geen weg is vlak en ik geniet met volle teugen van elke bocht, van elke helling, van elk gat in de weg.

Verder in het zuiden worden de heuvels opgeslokt door grote, weidse, saaie vlaktes. Hier is het weer kilometers vreten geblazen. Transsylvanië was gaaf, maar nu kom ik in het Roemenië dat ik verwachtte. Het Roemenië dat doet denken aan de vervlogen tijden van het oostbloktijdperk: grauw, grijs, zwarte rook uit fabrieksschoorstenen.

Ook de grensovergang met Bulgarije is er zo eentje die doet terugdenken aan de tijd voordat perestroika en glasnost werden geintroduceerd: een lange, kolossale, pompeuze brug over de Donau. Ook de grenswacht is zo’n echte oostblokgrenswacht: geen woord te veel. De wereld voorbij de grensovergang blijkt ook zo’n echte ootsblokwereld. Maar toch is het niet allemaal eenheidsworst hier. Was Roemenië nog het land waarin het aantal Dacia Logans leek te wedijveren met het aantal schapen in Nieuw-Zeeland, hier zie je auto’s in alle soorten en maten. De mensen lijken een vorm van nieuwe rijkdom te hebben. En bij wegrestaurant Happy dragen de serveersters minirokjes, die voldoende vlees tonen om goed hongerig van te worden.

Soms heb je wel eens, dat je iets ziet waarvan je weet dat het er is, maar waarvan de aanblik je toch verrast. Dat heb ik bijvoorbeeld met ganzen. Als ik een gans zie, denk ik altijd “hey verrek, een gans”. Nooit “hey, alwéér zo’n verrekte gans, de zoveelste van vandaag”. Zo heb ik ook wel eens gehoord van Bulgarije als aanstormende vakantiebestemming, maar niets heeft me voorbereid op wat ik zie als ik in de buurt van Byala de kust van de zwarte zee bereik. Een kust volgebouwd met hotels en resorts, alsof ik zojuist de costa del sol ben binnengereden. Misschien wel het meest zieke, meest lelijke gezicht van massatoerisme. Rijen hotels voor, achter, naast elkaar. Voor de kinderen diverse zwemparadijsen met glijbanen al en wat kids (want mensen die hierheen komen noemen hun kinderen kids) nog meer leuk vinden. Voor volwassenen of nou ja, de jeugd zijn er casino’s, clubs, bars, restaurants. Zelfs kartbanen. Alles wat je maar wilt. Maar momenteel vind je hier geen ziel op straat. Gordijnen zijn dicht, deuren gesloten. Het seizoen is nog niet begonnen, de toeristen zijn thuis nog hard aan het werk, zich ongetwijfeld wel al verheugend op hun aanstaande verblijf hier. Wat rest is een leeg omhulsel, een zielloos en onooglijk monster van beton, zo leeg en stil dat het lijkt alsof de acopolypse nog maar vijf minuten geleden heeft plaatsgevonden.

Ik vind een camping, zonder plek om een tent op te zetten. En dus slaap ik in een soort van stacaravan, maar dan anders. Gelukkig maar, want de nacht is koud. Net als het heldere water van de zwarte zee.

De volgende dag ben ik al gauw bij de grens met Turkije. De vorige grensovergangen waren soepeltjes verlopen, maar dit is de eerste "échte" grensovergang. Bij de eerste poort wordt in allervriendelijkst ontvangen door een man die weet dat Arnheim in Nederland ligt en trots is op zijn goede Nederlandse uitspraak van Arnheim en daarvoor erkenning zoekt bij mij. Daarna volgt het loket van de grenspolitie, waar ik word doorverwezen naar het visumloket. Daarna terug naar de grenspolitie voor een stempel, dan de douane voor mijn motor en tot slot de bagagecontrole. In feite verloopt het allemaal snel en soepel; de man die de bagagecontrole behoort te doen, stempelt mijn paspoort zelfs af al wandelend naar een collega die hij gezien de hartelijkheid van hun begroeting al lang niet meer heeft gezien. Ik mag doorrijden naar de volgende slagboom, waar de aardige dame zelfs mijn naam al weet. Welkom in Turkije, Jeroen!

Joepie, ik ben er doorheen. Een bijna belachelijke mate van blijdschap maakt zich van me meester. Een gebalde vuist in de lucht steken vind ik echter net iets te overdreven. En dus trappel ik als een klein kind met m’n benen. Nu kan het beginnen!!